ИЗМИСЛЕНА

Стоиме на работ на вселената Изненадени од сознанието Дека работ е излез Во бескрајот. Мислејќи Дека работ е ризично место Сме го одложувале со милениуми Овој миг. Стоиме на работ на вселената На местото за кое сме сонувале Дека ќе стоиме И сфаќаме дека Земјината тежа била само алатка за рамнотежа а не замка која не спречува да го најдеме излезот. Стоиме на работ на вселената На најсигурното место На кое може да се најде човек Околу нас се протега вечноста Како тепих кој се ткае без престан Од памтивек за навек. Мислевме ќе заврши А гледаме како почнува      

Живот.понекогаш дожд. Што повеќе од тоа. На чадорот свири музика Од капки. Што повеќе од тоа. Тркалата од колите Се мијат. Небото се огледува во се натопено. Што повеќе од тоа. Пие земјата без насит. Реката зема сила. Живот ,што повеќе од тоа   illustration : "Blooming Life" by Christian Schloe

              се плашам како ќе ме разберат другите кога нешто ќе кажам. се плашам каква е нивната слика за мене. се плашам дека ако не им се допадне нешто ќе ме исфрлат од играта. се плашам да мислам на сето тоа воопшто. како кутре што на аголот од некоја улица се стутулило откако некој му шибнал клоца. се плашам и покрај тоа што знам дека другите,она што го разбираат за мене е она што го мислат за себе (не подалеку од тоа) онаа слика која ја гледаат е само онаа која ја имаат за себе. (не подалеку од тоа) ете се плашам толку многу но за чудо, не се плашам тоа да си го признаам пред сите, и не се плашам illustration : "Garden of Melancholia" by Christian Schloe

          Кога сум гладна,навечер, Месечината ми личи на пица Парче или цела, Зависно во кој квартал е. А кога сум сита Геврекот го гледам Како универзум Кој   exnihilo Ме најадува Ѕиркајќи низ дупката Како одново се создава. Замислувам како мириса   препечениот сусам Баш сега кога и давам предност На природната свежа храна. Да,секоја и чест Само она кутивче со спомени Во фиокарот   на мојот ум Утрово падна И се истурија сите   слики со рецепти Сеќавања и вкусови Така што и да не сакам Знам дека ќе ме разберете Оти, Гладот е хронична состојба Која не се лечи ниту со Пица голема како месечината А   ситоста пак не е ни ситост Туку СЕТОСТ Која   геврекот го гледа Само како Совршена форма.  

          (обратна перспектива)   Се оддвоив од сите. И од сите слики за себе се оддвоив. И се видов од онаа страна. И сите ги видов. И се беше едно. И самиот гледач беше едно.      

(предсократовци пред и по Сократ) Чест ми е да ви соопштам, Луѓе Едно мое сознание, Дека дедото на Сократ Е и наш дедо. Тој имал обичај Да се загледува во небото Со подотворена уста и втренчени очи, И да извикува восхитено. Со саати гледал во огнот, А грутката земја ја бакнувал, Вдишувал со цела плуќа И издишувал Благодарност... После дошол татко му на Сократ Кој бил исто така надарен восхитник И благодарник. Врз сето тоа наследство Од изречени благодарности И воскликнати воздишки Дошол Сократ Кој се удостоил да го испие отровот Како чаша еликсир Знаејќи дека по него Ќе се раѓаат уште безброј такви Како дедо ми Ордан овчарот Кој додека ги пасел овците И свирел со шупелчето Во друштво на славеите Си мирисал росна трева И си ги галел ливадите со млади пупки и цутови и ете после татко ми расен вљубеник во животот јас внуката на Сократ и Ордан и вие кои саноќ зјапате во небото и ја бележите месечината ка...

  Од сите страдања Кои ги спознав Најтешко може беше Растењето. Како ,,томос,,моторче Кое пали на педала Пробаш милион пати И еднаш конечно Запалува, Почнуваш Да растеш, Ама пак си дете. photo: Maia Flore ,Sleep Elevations