ИЗМИСЛЕНА

Врз посмртните останки На сите мои генијални идеи Фрлам пепел И семе За нови проблесоци Кои ќе никнат врз гнилежот Од тие кои пропаднаа Како залог за плодна почва И удвостручување на родот на новите-идеи И Би...светлина...

(Man is a universe within himself We are all made of stars) Еден универзум со сонце на челото заљубен самиот во себе блешти светлина и обземен од таа радост прска хармонии насекаде, што ние ги гледаме како ѕвезди, а тој ги гледа како луѓе и ги вика ,,јас,,... Еден универзум самиот се огледува во себе си секогаш одново неповторливо во мене во тебе во него.                                                                                           Brendon Burton - We Are All Made of Stars

Овој ветер кој дува е душата моја која патува каде сака, и ги меша лисјата на аголот од мала уличка, крај жолта куќа со број 20, како мислите во главата.... А потоа се има ред.. Тие лисја стануваат гнилеж и храна за земјата и пак лисја, а јас ветер кој дува лисја на аголот од мала уличка, крај жолта куќа со број 20... до недоглед дува движи ветер до недоглед

Како? Така Што и зарив нож, ... Длабоко во срцето, Ја жртвував, Верувајќи дека само така Ќе трае вечно .......................... .............. Болката................... ......... траеше...... Се додека.................... ......... Не се отвори вратата................... . На Љубовта...... Која си простува себе си за сопственото самоубиство..... illustration by:Christian Schole  

Кога сум еднина, осетив страв скриен, дека тоа поминува и пак ке се расстројам  и ќе ме фати очај, го фатив тој страв како ми лази под кожата како морници, невидлив за голо око, освестен под микроскопот на будниот внатрешен станар на ова тело цело кога е, со се едно, вода воздух земја оган, бели облаци кога пловат на сино небо, на ветер плови свежина, милина. И тој, стравот, тука седнат чека да скокене на вратот мој и да ме стегне... Му реков дај да се разбереме ко стари пријатели и непријатели јас се пуштам, ти прај што знаеш со себе,со мене....без мене.... Рече стравот Страв ми е Без глас ,рече.... и нешто друго може рече Не го чув Не го слушам Кој беше, што беше-беше Што беше-помина                                          

Сега не е утре и сега не е вчера, сега е тука овој мирис, од жегата и силното испарување, оваа музика што се меша со штурците, гласовите на деца кои играат и баба која го довикува своето внуче, мракот кој се спушта, стегањето во пределот на градите, што го викаат болка, пу Ана,пу за мене,пу за сите, криенка-миженка, диши-издиши, залутана пеперутка која кружи околу лустерот јас-клопче во аголот на каучот што ги плете мислите и расплетува, плети-расплети плети-расплети плети-расплети ........................... Вчера поминало утре не дошло, а тоа што притиска во градите и што го викаат болка, ќе го прекрстам во ,,пиле,, и ќе го пуштам да летне.

Зборови запишани на стар возен билет на релација од некаде до некаде кој знае каде и кога и зошто, се заборавено... Запишаните зборови ги запаметиле чувствата на некое заборавено време. Како сок за растварање чувствата ја обојуваат сегашноста толку силно што собата станува црвена како сок од малина. Во тој обоен простор од чувства, се враќаат сликите запишани во зборовите. Кој не ја знае моќта на зборовите, нека молчи. Кој ја знае моќта на зборовите, нека молчи. Кој молчи нека не кажува зошто молчи. Тајната е скриена вон зборовите.